دل تنگی به حدیست که گریه چاره ساز نیست،پاییزی تر از بهار امسال در فرگ ندیده ام. پارسال با چه حرارتی بهار را تصویر می کردم. هر چند پارسال هم دریغ سال قبل را می خورم اما حداقل به اندازه ی یک قطعه ادبی واژه توی دست و بال مردم بود.چگونه می توانم قلم را با انگشتانم آلوده ی دروغ کنم.بهار آمده است و بهاری در کار نیست. گنجشک ها مرثیه خوان ته مانده سفره هایند.سفره ها دو سه سین بیشتر ندارند.زمین،ترک خورده ی بی خیالی آسمان است و سهم من از بهار امسال چشم های جامانده ی پدرم در سقف اتاق و دل ای دل های مادر در سوگ بلاتکلیفی گندم هاست وفریب هایی که از اندوخته های علمی خورده ام.
پریچه ی شب های بی خوابی!
بیدار شو و گردباد را تماشا کن!بین چگونه در خود می لولد و باران را جیغ می کشد. دلم می سوزد برای بی خوابی گندم ها. کشاورزانی که دو بیتی های عاشقانه را از یاد برده اند و ایلات مهربان خمسه که لهجه مشک ها را ضعیف شده اند.دلم گرفته از این روزگار قلابی که هنوز فروردین جوانه نزده،کوچه را تب گرم مرداد فرا گرفته است دیگرشعر،عشق و رنگ چشم های هیچ بالا بلندی کفاف دلتنگی ما را نمی دهد.تو هم میبینی؟آفرین به تو!آنان که نمی بینند مشکل از بینایی خودشان است...!
نازی!بیا تا بهارمان را سرو سامانی دهیم؛ طبیعت را پر کنیم از مداد رنگی های بهاری، پناهنده ی باغچه شویم و به گل ها قول دهیم که ته مانده ی لیوانمان توهینشان نکند. بلند شو بیا تا دیر نشده کاری کنیم که گل ها ما را بسرایند.
مثل اینکه هوا هم دارد ابری می شود؛
باید مادرم را خبر کنم که قشنگترین لالایی را بخواند برای بهار امسال...!
برگرفته:پیک جنوب داراب-رسول امیری
